Երկուշաբթի, 17 Սեպտեմբեր 2007 - Հայրապետական Պատգամ Խաչվերաց Տօնին Առթիւ

Նախագահութեամբ Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկէ Հայոց Ամենապատիւ եւ Գերերջանիկ Տէր Ներսէս Պետրոս ԺԹ. Կաթողիկոս Պատրիարքի, Կիրակի՝ 16 Սեպտեմբեր 2007ին, Խաչվերաց Տօնին առթիւ, Զալքայի Ս. Խաչ եկեղեցւոյ մէջ տեղի ունեցաւ Ս. Պատարագ որուն ընթացքին Ամենապատիւ Հոգեւոր Տէրը փոխանցեց հետեւեալ պատգամը.     

Յոյժ սիրելի եղբայրներ եւ քոյրեր,

Սուրբ Գիրքը կ’ըսէ. «Անիծեալ է ան, որ կախուած է փայտէն» (Գաղ. 3,13), այսինքն խաչէն: Այս խօսքը իմանալէն ետք, իմաստ ու՞նի տակաւին փառաբանել Խաչը: Գայթակղեցուցիչ չ՞է արդեօք պատուել խաչի նման վարկաբեկիչ կախաղան մը: Պէտք է գիտնալ որ առաջին դարերէն մինչեւ այսօր, քրիստոնեաները որեւէ խաչ մը չեն պատուեր, այլ կը պատուեն Յիսուսին Խաչը, սրբագործուած իր արիւնով, որ է փաստը եւ պսակումը իր անհուն սիրոյ մեզի հանդէպ: Արդարեւ, խաչափայտին վրայ Յիսուս թափեց իր ամբողջ արիւնը ազատագրելու համար մարդկութիւնը մեղքի եւ մահուան ստրկութենէն: Ազատագրելու համար մարդիկը անէծքէն, որուն կ’ենթարկուէին օրէնքին չհնազանդելուն պատճառով, Յիսուս յանձն առաւ բաժնեկից ըլլալ մարդոց անէծքին, եւ յաչս Հրեաներուն նկատուեցաւ անիծեալ մարդ: Խաչին վրայ, Յիսուս մեր մեղքերուն անէծքը եւ պարտքը ջնջեց:
Այն ժամանակէն ի վեր, անէծքի խորհրդանշան ըլլալէ՝ Խաչը օրհնութեան խորհրդանիշ դարձաւ: Առաջ՝ Խաչը մահուան նշանն էր, հիմա՛ ան եղաւ գերագոյն սիրոյ նշանը, որ կը յաղթէ ատելութեան ու բռնութեան եւ անմահ կեանք կը պարգեւէ: Այս գաղափարի վրայ հիմնուելով է որ մեր Ե. դարու պատմիչը՝ Եղիշէն ըսաւ նշանաւոր դարձած հետեւեալ խօսքը. «Մահ իմացեալ անմահութիւն է»:
Իտալիոյ մէջ, որ քրիստոնեայ երկիր համարուած է, ոմանք ուզեցին խաչը վերցնել դպրոցներու դասարաններէն, առարկելով որ ոչ քրիստոնեաներուն համար խաչին ներկայութիւնը բռնութիւն է անոնց զգացումներուն համար: Իտալիոյ կառավարական Խորհուրդը մերժեց իրենց անտեղի խնդրագիրը, հետեւեալ բացատրութիւնները տալով. «Իտալիոյ մէջ, խաչը կ’արտայայտէ խորհրդանշական կերպով եւ յարմար ձեւով թոյլտուութեան, փոխադարձ յարգանքի եւ մարդու արժեւորումի արժէքներուն կրօնական հիմքը: Խաչը կ’արտայայտէ մարդու իրաւունքներուն նկատմամբ իր ազատութիւնը, մարդկային զօրակցութիւնը եւ մերժումը ամէն տեսակ խտրականութեան: Ասոնք արժէքներ են որոնք կը յատկանշեն իտալական քաղաքակրթութիւնը»: Այս եղաւ Իտալական կառավարութեան դիրքորոշումը, որովհետեւ յստակօրէն Խաչի ներկայութիւնը չի կրնար ոեւէ մէկուն վնաս հասցնել: 
Խաչը մեզի համար հաւատքի եւ պատիւի նշան է: Խաչին դիմաց մենք կը պատուենք Տիրոջ փառքը որ կը ցոլայ Յիսուսի չարչարուած մարմինէն: Անոր առջեւ կ’երկրպագենք եւ անոր կ’երգենք. «խաչն կենարար որ եղեւ մեզ փրկութիւն»: Այո՛, Խաչը մեր փրկութեան հիմը դարձաւ: Խաչը սիրոյ ամենաբարձր արտայայտութիւնը եղաւ եւ սէրը Աստուած է: Միայն խաչի խորհուրդին լոյսով է որ կարելի է ըմբռնել աստուածային սէրը մեզի հանդէպ: Ս. Պօղոս այս խորհուրդը լաւ հասկցաւ եւ այսպէս արտայայտուեցաւ. «բայց ինծի քաւ լիցի պարծիլ եթէ ոչ միայն խաչովն մեր Տիրոջ Յիսուս Քրիստոսի» (Գաղ. 6,14): Ամէն անգամ որ Ս. Պատարագի կը մասնակցինք, կը յիշատակենք Քրիստոսի չարչարանքները եւ մահը ու կը ստանանք շնորհքը եւ ոյժը ապրելու միացած Յիսուսի հետ:
Այս է խաչին խորհուրդը, սիրելիներ, որ դուք կոչուած էք լաւ հասկնալու եւ զայն ապրելու: Այս է պատգամը որ ձեզի կ’իյնայ վկայելու ձեր կեանքով եւ տարածելու ձեր շուրջ այսօրուայ ընտանիքներուն, երիտասարդներուն եւ բոլոր անոնց որոնք տակաւին կը գայթակղին խաչին դիմաց, իրենց եւ ուրիշներուն ցաւերուն դիմաց, հիւանդութեան դիմաց եւ ամէն տեսակ հակառակութեան դիմաց: Այս առաքելութիւնը դժուար է բայց հրամայական է, այսինքն՝ կարողանալ ցոյց տալ մարդոց որ Խաչը սէր է, եւ սէրը Աստուած է:
Սուրբ մը ըսաւ. «աշխարհի վրայ եղած չարիքները յառաջ կու գան Յիսուսի չարչարանքներու եւ խաչի մոռացութենէն»: Ասոր համար ան անդադար կերպով կը յիշէր եւ ուրիշներուն կը յիշեցնէր Քրիստոսին չարչարանքները: Խաչի խորհուրդին մէջ ան կը գտնէր լոյսը հասկնալու եւ արժէւորելու համար իր կրած ցաւերը: Նոյնպէս, սիրելիներ, Քրիստոսի Խաչին խորհուրդը պիտի հրահրէ ձեր մէջ փափաքը Քրիստոսին հետ սերտ կերպով միացած մնալու: Ան ձեզ պիտի ազատէ աշխարհիկ ազդու հոգիին ենթարկուելէ, որ կ’ուզէ թափանցել ձեզի նման աղօթասէր մարդոց սրտին մէջ:  
Ս. Ղուկասի Աւետարանին մէջ կը կարդանք Յիսուսին հետեւեալ խօսքը. «Ով որ չի կրեր իր խաչը եւ ինծի չի հետեւիր, չի կրնար իմ աշակերտս ըլլալ» (Ղկ. 14,27): «Կրել Խաչը» չի նշանակեր ցաւերու եւ նեղութիւններու ետեւէն վազել: Յիսուսն անգամ չփնտռեց խաչը, բայց երբ ան ներկայացաւ, զայն կրեց իր Հօրը կամքը կատարելու համար, եւ պատիժի գործիքը՝ խաչը դարձուց փրկութեան եւ փառքի առարկայ: Յիսուս չեկաւ մարդոց խաչերը մէջտեղէն վերցնելու եւ ոչ ալ զանոնք բազմացնելու, այլ անոնց ուղիղ իմաստը տալու: Իմաստուն մարդ մը ըսաւ. «Ով որ Յիսուս կը փնտռէ առանց Խաչի, պիտի գտնէ խաչը առանց Յիսուսի», այսինքն պիտի ունենայ խաչեր բոլոր մարդոց նման, բայց պիտի չունենայ ոյժը զանոնք կրելու: Խաչը՝ Յիսուսի անբաժան ընկերն է: Կարելի չէ Յիսուսը ցանկալ եւ Խաչը մերժել: Բայց խաչը կրել եւ Յիսուսին ետեւէն քալել չի վերցներ խաչին պատճառած ցաւը: Ս. Պօղոս այս փորձառութիւնը ունեցաւ եւ գրեց զարմանք պատճառող այս վկայութիւնը. «աւելցած եմ ուրախութիւններով մեր ամէն նեղութիւններուն մէջ» (Բ. Կորն. 7,4): Իբր խաչ կը հասկնամ վատառողջութիւն կամ նիւթական նեղութիւն, հոգեկան հարցեր կամ հակառակութիւններ՝ զգալ որ չես սիրուած, կամ մերժուած ես եւ անտեսուած ես: Ասոնք են մարդուն առօրեայ յաճախակի խաչերը, որոնք մեր կեանքը կը դառնացնենք, եթէ հաւատք չունինք եւ Խաչին ուղիղ իմաստը չհասկցանք:
Կալկաթայի Մայր Թերեզա իր քոյրերուն կ’ըսէր. «սիրելի զաւակներս, առանց ցաւի, մեր կատարած աշխատանքը կը դառնայ լոկ ընկերային ծառայութիւն, որ շատ օգտակար եւ գովելի կրնայ ըլլալ, բայց Յիսուսի գործը չէ ան, փրկագործութեան մասնակցութիւն չէ ան: Յիսուս ուզեց մեզի օգնել՝ մեր կեանքի, մեր առանձնութեան, մեր հոգեվարքի եւ մեր մահուան բաժնեկից դառնալով: Յիսուս մեր բոլոր ցաւերը իր վրան առաւ եւ այսպէս մեզ փրկեց: Մեզի կ’իյնայ նոյնը ընել՝ այսինքն աղքատներուն եւ լքուածներուն նիւթական, բայց մանաւանդ հոգեկան տառապանքները թեթեւցնել: Աղօթեց՛էք երբ այս գործը ծանր գտնէք»: Ասոնք են Երանելի Մայր Թերեզայի իր քոյրերուն տուած խրատները, որոնք մեծ իմաստութիւն կը պարունակեն եւ որոնք յաջողութիւն տուին իր միաբանութեան •ործերուն: 
Սիրելիներ, մեզի կ’իյնայ այսօրուայ ստեղծուած աղքատութեան նոր կերպերը ճանչնալ եւ զանոնք դարմանել: Այս գործին մէջ յաջողելու համար, Յիսուս մեր ձեռքին մէջ օգտակար զէնք մը դրաւ, որ է Սուրբ Խաչը, զէնք հաշտութեան եւ զէնք սիրոյ, որ մեզի հոգեկան ոյժ եւ նոր կեանք կը շնորհէ, որովհետեւ կեանքը կը գտնենք զայն ուրիշներուն տալով: Սէրը՝ պարգեւ մըն է տրուած ուրիշին: Ասոր համար խաչը իսկական կեանքի ճամբան  է: Ամէն անգամ որ մենքզմեզ կը խաչակնքենք, յիշե՛նք որ պէտք չէ հակառակիլ անարդարութեան դէմ ուրիշ անարդարութեամբ, կամ բռնութեան դէմ ուրիշ բռնութեամբ: Յիշե՛նք որ բարիք գործելով պիտի յաղթենք չարին եւ ոչ չարութիւն գործելով, Առաքեալին ըսածին համաձայն. «Դուն չարէն մի՛ յաղթուիր, այլ բարիով յաղթէ չարին» (Հռոմ. 12,21):
Խաչին մօտ կեցած էր Իր մայրը: Անոր ցաւը միացած էր իր զաւկին ցաւին հետ: Անոր ցաւը կը պարունակէր հաւատք եւ սէր: Աստուածամայրը մասնակից դառձաւ Քրիստոսի փրկագործութեան խորհուրդին, իր զաւկին հետ Այո՛ ըսելով Աստուծոյ կամքին:
Սիրելի եղբայրներ եւ քոյրեր, միացած մնանք ցաւագին Տիրամօր հետ եւ մենք ալ մեր Այո՛ն ըսենք Աստուծոյ, որ ընտրեց Խաչի ճամբան մեզ փրկելու համար:
Ո՜վ Սուրբ Կոյս Մարիամ, օգնէ՛ մեզի մեր խաչը կրելու ամէն օր եւ Յիսուսի հետեւելու հաւատարմութեամբ՝ հնազանդութեան, զոհողութեան եւ սիրոյ ճամբով Ամէն:


Առօրեայ Աւետարանը
Այբ Էջ | Բովանդակութիւն | Հասցէարան | Օգտակար Կապեր | Նամականի
Ներքին Պրպտում՝  Armenian Keyboard
Կարդացէ՛ք այս էջը հետեւեալ լեզուներով.-    
Վերարտադրութեան ամէն իրաւունք վերապահուած է Հայ Կաթողիկէ Եկեղեցւոյ